و قطع كن زيادت غفلت را از دل خود ، و هرگز از ياد موت غافل مباش ، قيد « زيادة » در متن ، اشاره به آن است كه بعضى از غفلتها از لوازم بشريّت است و احتراز از آنها ممكن نيست ، مثل غفلتى كه سانح شود از ارتكاب مباحات ، مثل اكل و شرب و جماع و امثال اينها ، پس غفلتى كه امر كرده است به قطع از آن ، غفلتى خواهد بود كه زايد بر اين و غير اين باشد و آن نيست مگر مسامحه در واجبات و منهيّات ، و ممكن است كه اضافه بيانى باشد . و اطف نار الشّهوة من نفسك . و خاموش كن ، آتش شهوت را از نفس خود و در پى لذّات نفسانى مباش .